“Een aantal weken zijn voorbij, “zegt Winfrey in de Augustus editie van O, het Oprah Magazine -” Maar de pijn is niet verminderd. Telkens ik eraan denk, begint mijn hart sneller te slaan en lijkt alsof ik net in het hart gestoken werd.”
Op 26 mei jl. stikte Gracie, Oprah’s 2-jarige Golden Retriever, door het inslikken van een plastieken bal, een speelgoedje van Sophie, haar 12-jarige Cocker Spaniel zusje.
“Ik liep blootvoets naar buiten en zag één van mijn veiligheidsbewakers haar eerste hulp toedienen,” herinnert Winfrey, zich. “Wanneer ik bij hen aankwam, keek de bewaker op en zei, `Sorry, mevrouw. We hebben alles geprobeerd. Ze is overleden.’”
Winfrey - die “perplex, verdoofd en wenend” stond te kijken terwijl Gracie in een golf karretje werd weggevoerd - leerde door het voorval een belangrijke les: ‘Geniet van het leven maar denk er ook aan het wat rustiger te doen.’
“Ze was altijd bezig, één en al energie. Ik heb nooit in mijn een leven iets - mens of dier - gekend dat zo puur geluk uitstraalde,” beschrijft Winfrey Gracie. “De hond beleefde elk moment alsof het haar laatste was.” “Ik geloof niet in toevalligheden, ” zegt de gastvrouw van de Oprah Winfrey Show. “Ik weet dat alles in een leven gebeurt om ons te helpen leven.”
December 18th, 2007 at 1:40 pm
Beste dierenvriend.
Op 29 november 07, dus vorige maand, hebben wij uit onze trouwe kleine yorkshire Jordan laten inslapen. Hij had een hartprobleem, vocht in de longetjes, at en dronk opeens niet meer. Hij kwam 13 jaar geleden in ons leven omdat dochterlief terug bij ons kwam inwonen met Jordan. Wij hadden al een hondje, maar na een jaar toen dochterlief terug alleen ging wonen waren onze hondjes onafscheidelijk geworden en eerlijk gezegd, wij ook. Dus Jordan bleef bij ons. Nu is hij er niet meer. Waarom doet ons dat toch zo’n pijn? Het is toch maar een hond en geen mens. Jordan was niet alleen een hond voor ons. Wij konden geen kinderen krijgen en kozen voor een alternatief om lief te hebben. En liefde gaven we en kregen we onvoorwaardelijk terug, tot op het laatste moment. Jordan was geen kindje neen, maar een lieve, trouwe, eerlijke en steeds aanwezige kameraad. Wij missen hem ongelooflijk. We begrijpen Winfrey volkomen zoals ze Gracie beschrijft. Jordan is steeds bij ons in ons hart en in onze geest. Hij zal pas dood zijn, als wij hem vergeten en dat gebeurt nooit. Maar zoals hij van zijn leven genoot, zo zullen wij ook proberen verder van het leven te genieten. Want het leven gaat voort.
Het allerbeste gewenst van Mia en Jef.